| تبليغات | X |
|
سلامی دوباره به همه دوستان عزیز شاعر و شعر دوست. دوست دارم اینو عنوان کنم که این پست رو بخاطر خانم دکتر سیده زهرا بصارتی گذاشتم... گاهی بهانه هایی به ظاهر کوچیک باعث تلنگر خوردن و حرکت میشن... و وقتی آدم نگاه میکنه و میبینه دوستانی هستند که از روی صمیمیت میخوان که باشی... وتو روهرجور که هستی میخوان اگه خوب اگه بعد اگه متنوع اگه تکراری... (۱) " خودکار من آبی ست "رویا" را آبی می نویسم. آموزگار دور "رویا" خط قرمز می کشید: - این غلط املایی ست. آموزگار رویا را بلد نبود تــو را بلد نبود. آموزگار دور همه چیز خط قرمز می کشید و به خطوط سیاه موازی معتقد بود. من برروی تخته سیاه، با آبی می نوشتم " رویا " " من" پشت خطوط موازی و سیاه " تو " پشت خطوط ... " (۲) " من تمام روز شبهایم را تقطیع میکنم تیک تاک تیک تاک خودم را تقطیع می کنم با تمام بــــزرگـــی ام در یک هجای کوچک جا گرفته ام - تُ - اما همیشه وزن شعرهایم اشتباه بوده است زیرا که یک هجای کوچک در شبهایم خودم شعرهایم کم داشته ام. " (۳) " با من حرف بزن صدايت آسمان را بنفشه مي كارد آرامش ات پروانه ها را رام ميكند به عمق نگاهم بيا عطر گامهايت را رصد كرده ام ستاره هاي قطبي و شب بوها در مسير تو فراوانند گلهاي آفتابگردان خدايشان را از ياد برده اند اين همه خورشيد از كجا آورده اي! "
و البته اینبار هم با چند طرح در خدمتتون خواهم بود... " بر تنم یادگاری از توست که پاییزانم را تسلایی ست " " با این همه فــاصــلــه چه عمـیـــــق در من ریشه می کنی که تا هنوز خاطراتت گونه هایم را گل میاندازد " " چشمانت ایستگاهی پر از سیگارهای نگرانی ست " " از راه می رسد کسی که گلهای روسری اش پروانه های اتاقم را مست میکند "
" تیشه برای چه؟! این کوه با نگاهی سرد خرد می شود " " سکوتم، بخوان مرا تا از تو سرشار شوم " "چشمهای تو آنقدر بکرند که غزل غزل شاعران در کشف آنند. " " دریا ها آوایی شدند کوهها هجاهایی کشیده جنگل ها نغمه ای از سرودن نام تو " + نوشته شده در جمعه 1388/07/10 12:22 توسط مجتبي نيازي |
به
قول دوست خوبم روح الله رجبی : " به روز کردن واقعآ اتفاق مهمی
ست" اما
شعر نیما " در پیله تا به کی بر خویشتن تنی پرسید کرم را مرغ از
فروتنی " باعث شد یه تکونی به خودم بدم ! از همه دوستانی که تو
این مدت سر میزدند خیییلی تشکر میکنم و عذر خواهی بابت تآخیر طولانی ام. امیدوارم از این پست حرکتی رو به جلو در کار شعریم باشه و البته منتظر نظراتتون هستم… ابتدا چند طرح از مجموعهء " آیینه " : " ببخش موج آینه را از
دیدنت به لـُلکنت افتاده است " " عروس که می
شوی... آ
هـــــســـــــتــــــه تـــــــر بــــــــرقـــــــص آینه
ها را ترک بر میدارد " " جهان در تو
خلاصه می شود اینجا
که آیینه ها دچار تو اَند " " آیینه ام، هزار بار که
بشکنی ام باز
تو را می تابم " " چشمهایت را
مست نکن آیــنه ام و
از مستی سنگها می ترسم " " باید به
خودم شک کنم یا آینه ها به تو عادت کرده اند؟
" " آنقدر زیبایی که در ذهن مداد رنگیها نمی گنجی
"
" آنقدر از تو
نوشته ام که خودکارم بوی تو را گرفته
است " " تقصیر
خودکارها نیست تو به
انتها نمی رسی... " " آنقدر به تو فکر کرده ام که سایه ام متورم شده است " " جاذبه ات زشتی ها را دور می کند " " بالا راست چپ پایینـ ـتر
نرو
اندازهء منی " " آه... به دنیا آمدم دیگر تا
تو راهی نیست " + نوشته شده در یکشنبه 1388/02/13 20:0 توسط مجتبي نيازي |
سلام به پیشگاه دوستان عزیز و همراهانم تو انجمن ادبی حافظ که تو این دو سه ماهه کمتر سعادت دیدنشونو داشتم. گاهآ از روی دلتنگی یه چیزایی مینویسم...مدتیه میگم یه زمان آزادی گیر بیارم و چندتاشونو واسه تون بنویسم ... اینک منم قربانی تان کلمات گرسنه منم قربانی تان نگاههای سرزنش کننده در بر بگیرید این سوژه ء جدیدتان از دام تا همیشه منم جز ء حل نشده ء معادلاتتان حروف عاشق حروف بازیگر مرا در بر بگیرید اجتماع تنها اجتماع غریب... + نوشته شده در یکشنبه 1387/09/10 15:23 توسط مجتبي نيازي |
ستاره باران نگاهت را به تنهاییم بیار... تنهاییم به وسعت اندوه مردمانم است... به تنهایی من به تنهایی خود به تنهایی ما قدم بگذار . مرا بخوان که صدایت آرامش جهان است. با من به سرزمین واژهها قدم بگذار قدم بگذار تا سرودههای خداوند... قدم بگذار تا ناسرودههایی که چشمهایمان را عاشقانه به یکدیگر میدوزد. تا غربت انسانهایی که در گذراند اما عابر نگاه غریب یکدیگر نیستند اما شما... " اینچنین بیگانه از من رو مگردانید در مبندیدم به حاشا... " " سلامم را تو پاسخگو ، در بگشا... " سروده های تقدیمی و مطالبی در مورد شاملو را با عنوان : " شعله های شاملو" خواهید خواند .
... گر بدین سان زیست باید پاک من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه یادگاری جاودانه بر تراز ِِ بی بقای خاک. (احمد شاملو) می شود مگر کوهی را در گور حقیری خاک کرد ! آه که گورستان را بدین سان زیستن به . می شود مگر کلامی که تا همیشه جاریست بر سنگ مزاری حک کرد در سکون و کوبید و شکست ! سنگی چنین جوانه میزند بر آسمان سر فراز و فاتح . تو نه اسطوره ای که در کتیبه ها آرَند که سیالی در زمان وعطر کلامت عنصری ست جدید در هوا . چه انتظار نشسته ای ! افسوس از این فانوسها پنجره ها دلها کوههای سر به زیر تو در تو کـه در افــق شـان زایـش خـورشـیـدی نیســت فــردا احتمـال غــریـبی سـت ماه هماره فریادی ست که بهت شب را به ستارگان میخواند -افسوس ! جرقه ء نهیبی در دل سکوت یخ زده ء آدمی را نمی شکند- : که زمین نه جای زیستن و ریشه در آن سفتن که جنینی ست بارگاه ستارگان تا ظلمت شب را راهنمایی با شند در آسمان. چه انتظار نشسته ای ؟ فردا احتمال غریبی ست. + نوشته شده در سه شنبه 1387/07/16 17:32 توسط مجتبي نيازي |
|
